"พระเทพสุทธาจารย์"
(หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน)
"การที่จะเข้ามาสู่พุทธศาสนา ด้วยการบรรพชาอุปสมบทนี้ จะมาทำเล่นๆไม่ได้
ต้องทำจริงและบวชจริง และ ต้องบวชใจ ! อันโกนหัวโล้น นุ่งเหลืองห่มเหลืองนั้น บวชกาย
นิสัยสมณะ ศีล เท่านั้น ทำให้มนุษย์เป็นพระ !
หัวโล้น ไม่ใช่พระ !
นุ่งเหลืองห่มเหลือง ไม่ใช่พระ ! "
“พระเทพสุทธาจารย์” ปฐมเจ้าอาวาส วัดวชิราลงกรณฯ พระสงฆ์ผู้มีปฏิปทางดงาม ตามรอยหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ปัจจุบันเหตุที่บอกถึงอดีตเหตุ กว่าจะเป็น “หลวงปู่โชติ” ผู้จำชาติได้
รายงานพิเศษชุด Remember Me อย่าลืมฉัน ! ตอนที่ 7 นำเสนอปฏิปทาของ“พระเทพสุทธาจารย์” หรือ “หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน” ปฐมเจ้าอาวาส วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งนอกจากองค์ท่านเป็นผู้จำชาติได้ และ ระลึกชาติได้ ท่านยังเป็นหนึ่งในพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ และ มุ่งมั่นปฏิบัติตามปฏิปทาขององค์หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และ มีเรื่องราวน่าอัศจรรย์หลายประการในธรรมะปฏิปทาขององค์ท่าน ซึ่ง “นายบัว ปากช่อง” ได้เขียนบันทึกไว้ โดยผ่านการเรียบเรียงของ ดร.ปฐม นิคมานนท์ ดังนี้ (คลิ๊กอ่านต่อ..)
SCOOPS
ศิริประภา เย็นยอดวิชัย
10/16/20261 min read
ปฏิปทาหลวงปู่โชติ
ผู้บวชใหม่เกรงขาม
ในความเป็นพระแท้ขององค์ท่าน
“หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน” ได้ชื่อว่าเป็นพระที่มีปฏิปทามหัศจรรย์ มีพลังจิตสูง ตลอดจนมรหลายอย่างที่เป็นความมหัศจรรย์ที่ลูกศิษย์ได้พบเห็น แล้วนำมาเล่าต่อกันมาหลายเรื่องหลายประการ ขอหยิบยกตัวอย่างข้อเขียนของ “บัว ปากช่อง” มานำเสนอในตอนต้นนี้ เพื่อเป็นตัวอย่างในการอบรมสั่งสอนศิษย์ โดยเฉพาะการอบรมสั่งสอนและเตรียมตัวผู้ที่จะบวชเป็นพระ การมีญาณรู้ล่วงหน้าของหลวงปู่เป็นเรื่องมหัศจรรย์เรื่องหนึ่ง
เรื่องนี้ท่านผู้ใช้นามปากกาว่า “บัว ปากช่อง” ได้เล่าถึงความมหัศจรรย์ของหลวงปู่ ที่ตนได้ประสบเมื่อคราวไปเป็นผ้าขาวฝึกขานนาคเตรียมตัวบวชเป็นพระภิกษุอยู่ที่วัดวชิราลงกรณฯ ท่านผู้เขียนเริ่มต้นด้วยการแนะนำความร้ายกาจของตัวเอง และ เล่าถึงเหตุการณ์มหัศจรรย์ของหลวงปู่ที่เขาได้ประสบด้วยตาตนเองเรื่องหนึ่งดังต่อไปนี้
ข้าพเจ้า บัว ปากช่อง เกิดในท่ามกลางความรกเรื้อของป่าดงพญาเย็น พ่อของข้าพเจ้าเป็นพรานของกรมป่าไม้ ข้าพเจ้าจึงมีสายเลือดพรานโดยกำเนิด จำความได้ก็ตามพ่อไปในที่ต่างๆที่เจ้านายท่านใช้ล่าและอนุรักษ์ จนเรียกได้ว่ามีสัญชาตญาณป่าซึมเข้าไปในสายเลือดก็ว่าได้ ออกจากป่าช้าข้าพเจ้าก็ใช้ชีวิตในแวดวงของนักสู้ ผู้คลุกคลีอยู่กับสุรา นารี ภาชี กีฬาบัตร อย่างพร้อมมูล จากคนดิบผู้มากด้วยบาป พ่อของข้าพเจ้าพาไปฝากไว้ที่วัดวชิราลงกรณฯ เป็นครั้งแรก เพื่อให้บวชเรียนในความดูแลของหลวงปู่โชติ ( ท่านเจ้าคุณพระเทพสุทธาจารย์ )
ข้าพเจ้าทำให้หลวงปู่โชติถึงกับระอา ส่งต่อไปยังสำนักวัดบูรพาราม ให้หลวงปู่ดูลย์ อตุโล ที่จังหวัดสุรินทร์ เพื่อกำราบปราบปราม คนบาปคนนี้ยังจำภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ดี ตราบใดยังมีลมหายใจ เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้คนบาปอย่างข้าพเจ้ากลายเป็นคนใหม่เป็นนักเขียนผู้วางปืนเลิกออกล่าสัตว์ หันมากินกับตัวหนังสือ และ ความจริงที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ทุกตัวอักษรที่ปรากฎอยู่ต่อสายตาท่านในหนังสือเล่มนี้ เป็นเสี้ยวหนึ่งของชีวิตของคนบาปที่เข้าไปสู่เส้นทางบุญ ได้กราบแทบเท้าบูรพาจารย์ในสายพระกรรมฐานแห่งปรมาจารย์กองทัพธรรม ท่านพระอาจารย์เสาร์ กนฺตสีโล และ ท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ได้รับการสั่งสอนมาด้วยตนเอง
การปฏิบัติตามธรรมวินัยของหลวงปู่โชติ
เรียกศรัทธาญาติโยมมหาศาล
มาสู่วัดวชิราลงกรณฯ จ.นครราชสีมา
เมื่อหลวงปู่โชติ (พระเทพสุทธาจารย์) ได้มาอยู่บุกเบิกสร้างวัด
วชิราลงกรณฯ ในปีแรก บรรดาข้าราชการ พ่อค้า และ ประชาชน ในอำเภอปากช่อง ที่ศรัทธา “พระป่า” วิปัสสนากรรมฐาน ได้นำบุตรหลานมากฝากให้เรียนขานนาคกับหลวงปู่จำนวนมาก ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่งที่พ่อรับราชการอยู่ที่หน่วยงานของกรมปศุสัตว์ในดงพญาเย็น ที่ตัวตลาดอำเภอปากช่อง พ่อได้เอาข้าพเจ้ามาฝากให้เรียนขานนาคกับหลวงปู่โชติ ในวันแรกๆ ที่เข้าไปอยู่กับหลวงปู่ ข้าพเจ้าผิดหวังและโกรธพ่อมาก เข้าใจว่า พ่อคิดผิดเสียแล้วที่เอาข้าพเจ้าไปฝากกับพระป่า อยู่กับหลวงปู่ที่เป็นพระป่าวิปัสสนากรรมฐานสายศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เพียงแค่ 2-3 วันแรก
ข้าพเจ้าอกแทบระเบิด อึดอัด แทบขยับตัวอะไรนิดหน่อย หลวงปู่ก็เป็นเกรี้ยวกราดดุเสียงเขียวทันที โถ! ก็คนกำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น วันๆกำลังสนุกสนานอยู่กับบ่อนกับซ่อง โต๊ะ บิลเลียด เคยอยู่กับนารี ไนท์คลับ แล้วจะมาบังคับให้นั่งพับเพียบ คุกเข่าคลาน
ที่หลับที่นอนที่บ้านตัวเอง นอนบนที่นอนยัดนุ่นสูงเป็นศอก แสนที่จะสบาย หลวงปู่กลับมาบังคับให้นอนกับเสื่อผืนหมอนใบ วิทยุก็ไม่ให้ฟัง โทรทัศน์ก็ไม่ให้ดู กลางค่ำกลางคืน นมชง โอวัลติน ก็กินไม่ได้ ไอ้เหล้าเบียร์นั้นแล้วไปไม่ว่ากัน แต่ข้าวปลาอาหารมีอยู่เหลือเฟือ จะกินตลอดทั้งวันก็ยังได้
แต่หลวงปู่กลับบังคับให้กินเวลาเดียว และ ก็กินเหมือนหมา ! ทั้งคาวทั้งหวาน สารพัด ไม่รู้อะไรต่ออะไร แกงเผ็ด แกงส้ม แกงจืด น้ำพริกกะปิ ปลาร้า แม้กระทั่งกล้วยบวชชี หลวงปู่ก็บังคับให้เทผสมลงในชามอ่างขนาดย่อมๆ ใช้แทนบาตร เห็นแล้วกินไม่ลง อ้วกจะแตก !
หลวงปู่บอกพวกหนุ่มๆที่มาเรียนขานนาคว่า กินเข้าไปเถอะ ประเดี๋ยวทั้งคาวและหวานมันก็ไปรวมกันอยู่เดียวกันในกระเพราะอาหารนั่นแหละ มันจะอร่อยก็แค่ปลายลิ้น ไปถึงโค้นลิ้นประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้นเอง พออาหารผ่านลำคอมันก็หมดรสอร่อยแล้ว จะหยิบจะจับอะไร จะนั่งนอนยืนเดิน จะพูดจาพาทีเป็นอยู่ในสายตาหลวงปู่ไปเสียหมด
ข้าพเจ้าอึดอัดหัวอกแทบระเบิดตาย ปริ่มๆ คิดจะไม่บวชไม่แบดเสียดีกว่า รับสารภาพตรงๆ ข้าพเจ้าคิดถึงเพื่อนฝูงที่วงเหล้า ที่ท่ารถเมล์ และ ที่โต๊ะบิลเลียด หลวงปู่ยามค่ำคืนไม่เผลอบ้างก็แล้วไป แล้วข้าพเจ้าก็เสียท่าหลวงปู่ตรงที่ท่านได้ใช้คนไปตามพ่อของข้าพเจ้ามาพบที่วัด
ข้าพเจ้าแอบเห็นหลวงปู่กับพ่อซุบซิบๆพยักพะเยิดเป็นความนัยๆ ให้เป็นที่รู้กัน แล้วนาทีต่อมา ข้าพเจ้าก็ถูกพ่อจับตัวไปนั่งเก้าอี้ ให้พระหลวงพี่ท่านโกนหัวทันที ! ข้าพเจ้าเสียท่าหลวงปู่ก็ตรงนี้ ที่ไม่กล้าหนีเที่ยวในสภาพถูกจับโกนหัวนุ่งขาวห่มขาวเป็นตาเถร
ก่อนหน้าที่จะเป็นตาเถรก็ยังพอจะแอบเต้นลิงเต้นค่าง ลับหลังหลวงปู่ได้บ้าง แต่พอถูกจับนุ่งขาวห่มขาวเท่านั้นแหละ เสร็จหลวงปู่เลย ท่านได้ยื่นคำขาดทันทีว่า
การที่จะเข้ามาสู่พุทธศาสนา ด้วยการบรรพชาอุปสมบทนี้ จะมาทำเล่นๆไม่ได้ ต้องทำจริงและบวชจริง และ ต้องบวชใจ ! อันโกนหัวโล้น นุ่งเหลืองห่มเหลืองนั้น บวชกาย
นิสัยสมณะ ศีล เท่านั้น ทำให้มนุษย์เป็นพระ !
หัวโล้น ไม่ใช่พระ !
นุ่งเหลืองห่มเหลือง ไม่ใช่พระ !
Remember Me ตอนที่ 8 เว็บไซต์ www.buddhistcompany.org ยังนำเสนอเรื่องราวปฏิปทาของ “พระเทพสุทธาจารย์” หรือ หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน ปฐมเจ้าอาวาส วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร กันต่อ
ขอบคุณ :- หนังสือ “หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน” หลวงปู่ผู้ระลึกชาติได้ เรียบเรียงโดย ดร.ปฐม นิคมานนท์